Branden en Breien (feb 1979)

Zo'n voetballoos tijdperk als we nu hopelijk achter de rug hebben, is niks voor mij. Op de dag dat ik dit schrijf is er al vanaf 25 november 1978 geen competitiebal meer getrapt. En d'r stonden van die lekkere potjes op het vuur: A.R.C. - Unicum en niet te vergeten Alphense Boys - Alphen. Het heeft niet zo mogen zijn. Ik gun Knuff z'n Molentocht wel, maar het moet niet te gek worden. Over Knuff gesproken (insiders begrijpen dat hiermee Arie de Knijff wordt bedoeld). Ik durf met iedereen te wedden dat niemand bij ARC zo hard schiet als Arie in vroeger tijden.
"Branden" noemden wij dat, vraagt u maar eens na bij de keeper van Koudekerk zoveel. De brave borst zag bij een vrije trap z'n muur weglopen en herinnerde zich dat hij op die middag al meer z'n handen zeer had gedaan bij afstandspegels van Arie. Hij besloot hetzelfde te doen als zijn kameraden: Het is de eerste keer geweest dat er op veld vijf een bijna complete ploeg bijeen vrije trap voor de kleedkamers stond. En wat deed Knuff ....., inderdaad, hij schoof de bal netjes in het lege doel.
Herinnert U zich Dolf Wille nog, prima figuur. Dolf had zo zijn uitdrukkingen. Pennen (niet wat u denkt) afgeleid van breipennen en een ander woord voor breien. Breien, pennen dus, was Dolf z'n lust en z'n leven.

Ik neem aan dat u weet, wat breien is. Juist, zaalvoetballen op het veld. Hij deed niets liever dan alleen voor de keeper komende opnieuw de bal breed of terug te leggen. Dat daar dan geen medespeler stond was jammer, maar niet belangrijk. Een bekend spelletje in die tijd vlas ook "boertje pak hem dan", veelal uitgevoerd in de buitengewesten. Een spelletje voor drie of vier ARC "heren" en een paar schuimbekkende tegenstanders die van hot naar haar liepen. Dat hierbij de serieuze teamgenoten meestal de schoppen opliepen, was jammer, maar niet belangrijk.
Mooie tijd, zo'n tien jaar terug. Het komt mij voor dat voetballoze zaterdagen ook niet zo saai waren als tegenwoordig. We hadden toen ene Bielder zaterdags in de kantine (juist Jan BeIder), een groot kenner van het Duitse voetbal en vooral een uitstekend verteller. Je kwam zaterdagavond thuis met het idee dat je naar Wim Kan was geweest. Waar is die winterse gezelligheid gebleven? Misschien komt het omdat ik aan klaverjassen een broertje dood heb. Al die op tafelslaande kerels, die grote verhalen ophangen over kale boeren en natte vrouwen hangen me een kilometer de keel uit.

Kom nog eens langs Jan!!!!



Hoogachtend,
Archibald Strohalm
Archibal Strohalm


© Historische Commissie sv ARC - 2017
Aan de gegevens op deze site kunnen geen rechten worden ontleend.